A da se udavi slon“ (Sv. Grigorije Bogoslov)
Knjiga postanja je knjiga zapisanog Predanja naše ljudske i svetske istorije. Beršit – jevrejski naziv prve knjige Sv. Pisma Starog zaveta, kao i imena ostalih knjiga u Tori (Zakonu, Petoknjižju) nije prvobitan, nego je naziv prve knjige iz koje je uzeta njena prva reč: Be-rešit ‘U-početku’. U talmudskoj literaturi knjiga se naziva Knjiga Dela Početka. Poslednja knjiga Biblije je Otkrovenje Jovanovo i ona govori o ispunjenju onoga što je, ovom, prvom knjigom, započeto.
Sveto Pismo Starog Zaveta prevedeno je, počev od 3.v. pre Hrista i nadalje, na grčki jezik (LXX) od strane aleksandrijskih Jevreja, znalaca grčkog jezika, i to je najstariji, najbolji, najtačniji prevod jevrejskog teksta, koji je u vreme prevođenja, a pre konačne Masoretske redakcije (vek posle Hrista) postojao i postoji do danas.
Studijski prevod prve knjige – Knjige postanja, uporedo sa jevrejskog (MT- masoretskog) teksta i grčkog prevoda Sedamdesetorice mudrih ljudi (LXX- Septuaginta), uradio je Episkop Hercegovački Atanasije, koristeći se dobrim poznavanjem jevrejskog, grčkog, slovenskog i drugih jezika na koje je Sveto Pismo do sada prevođeno. Septuaginta je bila vekovima jedina Biblija Crkve, sve do Jeronimonovog prevoda na latinski (Vulgata), koji se zatim nametnuo Zapadu, mada ni tada nije usvojena cela Biblija samo sa jevrejskog (Psaltir). Filon Aleksandrijski je smatrao jevrejske prevodioce LXX prorocima i jerofantima, a ne samo prevodiocima. Ruska Pravoslavna crkva je zvanično odobrila prevod St. Zaveta sa jevrejskog na ruski tek 1875. godine, kada je prevod štampan, uz oštro protivljenje crkvenih zvaničnika.
Prevod Knjige postanja urađen je u dva stubca: u jednom je masoretski, a u drugom tekst Septuaginte. Prevod je propraćen i kraćim objašnjenjima – sholijama, filološkog, istorijskog, geografskog i sličnog sadržaja, koristeći stara i savremena objašnjenja i komentare uglednih biblista, sa jakim osloncem na kanon, ali izuzetno dobro urađenim jer se pominju i predanja i daju filozofski osvrti i tumačenja.
Kada se dođe, na primer, do Glave 22. Knjige Postanja o Žrtvovanju Isaka sledi sholija:
„Božje iskušenje pravednoga i vernoga Avraama da prinese na žrtvu sina Isaka, koga je toliko želeo kao naslednika, i koga mu je Bog toliko obećavao i najzad u starosti dao, bila je nečuvena i do tada najveća drama. Poznato je da je od ovog događaja protestant Kirkegor napravio čitavu svoju, iskrenu, ali tipično zapadnu „filozofiju egzistencije“, kao strepnje i agonije. Razlog Kirkegoerove anksioznosti: kriva vera, ili tačnije: blagodetni doživljaj vere, vere u Boga, a bez Boga (živoga). Jevrejsko predanje vezivanje Isaka za žrtvovanje naziva se Akedah, i taj događaj se poštuje kao simvol žrtve radi Boga, ali ne ljudskih žrtava jer su one u Sv. Pismu zabranjene. Hristos je postradao, a Isak nije stradao jer je bio preobraz Hrista. Ali je on uplašio, strah zadao ljudima, jer je bila za divljenje nova tajna: sin vođen od oca na goru za klanje. Isak ćuti vezan kao ovan, nije se uplašio noža, niti se ustrašio vatre, nego je nosio u sebi preobraz Hrista. „
Kod Karavađa Isak izgleda prestravljeno, da je i mene strah. Dugo mi se motala sterotipna priča o razlozima iskušavanja odanosti pravednika, a stvar je u strahu. Slon.
